[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Następnego dniaw południe stawił się w jej mieszkaniu.Razem pojechalina dworzec.Podróż spędzili w niemal całkowitym mil-czeniu.Daria była zamyślona i niechętna wszelkim próbomnawiązania rozmowy, więc po paru podejściach Adamzrezygnował.Zapatrzyła się w sunący za oknami krajo-braz, zdawała się przebywać duchem gdzieś daleko stąd.Obserwował ją ukradkiem.Znali się od kilku lat.Widział, jak Daria się zmienia,jak dojrzewa emocjonalnie i artystycznie, jak kształtująsię i ugruntowują jej preferencje muzyczne, ale także cha-rakter i osobowość.Gdy spotkał ją po raz pierwszy, była369skoncentrowana na karierze, gotowa za wszelką cenę udo-wodnić światu i sobie, że to, co robi, ma wartość.Dziśtamta nerwowość zniknęła.Daria stawała się coraz bardziejświadoma siebie i swoich atutów.Już nie podejmowałakolejnych wyzwań tylko dla zasady, nie ścigała się, umiaładokonywać wyborów, chociaż wciąż miała silne poczucieosobistej i scenicznej niezawisłości.Wydarzenia ostatnich miesięcy, które wywołały tylezamieszania w jej życiu, utrwaliły te cechy, lecz przy okazjizłagodziły rygorystyczne zasady.Daria stała się bardziejwyrozumiała, cierpliwa i otwarta na innych.Nauczyła sięsłuchać.Zmiany nie były może rewolucyjne, ale bardzoprzypadły Adamowi do gustu.Chociaż dla niego Dariazawsze była ideałem, zdawał sobie sprawę, że nie ma ła-twego charakteru.Krzysztof Sulima przywitał ich serdecznie.W jego sprę-żystych ruchach i pogodnym spojrzeniu widoczne byłyenergia i wola walki.Skończył się etap oczekiwania, czy-li to, co zawsze męczyło go najbardziej.Wreszcie czuł,że przejmuje kontrolę nad sytuacją.Okazało się, że Alicja jest już w szpitalu i Daria nie możesię z nią zobaczyć.Dziewczynę zawstydziło nieoczekiwaneuczucie ulgi.Musiała przyznać, że wciąż nie wie, jaką rolępowinna wyznaczyć Alicji w swoim życiu.Kim mają byćdla siebie w świetle ujawnionych zdarzeń?Daria zaakceptowała już fakty dotyczące swojego po-chodzenia i zaczynała powoli dostrzegać zalety sytuacji.Mozolnie i systematycznie układała na nowo świat z roz-sypanych puzzli.Obraz rzeczywistości się zmienił, pojawiłysię nowe elementy, które trzeba było dopasować do tychznanych od lat.Słowo matka" nabrało innego znaczenia.370Niełatwo było rozstrzygnąć, gdzie w tej układance jestmiejsce dla Ewy, a gdzie dla Alicji.- Mama od wczoraj przebywa w izolatce i dostaje silnąchemię.Doktor Olewicz przygotował jej nowy zestawleków.- Krzysztof Sulima wprowadził ich w sytuację.Siedzieli, jak zwykle, przy kuchennym stole, nad którymunosił się delikatny aromat malinowej herbaty.- Znowu chemię? Dlaczego? - zdziwiła się Daria.-Przecież była w stanie remisji.Miała dostawać tylko dawkipodtrzymujące.- Przed operacją to za mało - wyjaśnił ojciec.- Na szczęś-cie, przeszła pozytywnie leczenie indukujące i konsolida-cyjne.To zwiększa szanse powodzenia zabiegu.Ale żebyprzystąpić do przeszczepu, trzeba zniszczyć całkowiciewszystkie komórki szpiku pacjenta.Dopiero wtedy możnadokonać wymiany na zdrowy szpik od dawcy.- Rozumiem.Kolejna chemia.- Tak.I to bardzo intensywna.-Jak ona to zniesie? Przecież poprzednim razem.- Wiem, córeczko.Ale nie ma innej drogi.Na pewnojej organizm będzie wycieńczony, lecz pamiętaj, że mamajest w dobrej formie.Nie było przecież nawrotu choro-by.Przystępujemy do operacji w najbardziej korzystnymmomencie.- Czyli rokowania są dobre? - Daria chciała mieć pew-ność.- Bardzo dobre.I mówię to jako lekarz, nie jako mąż.- Trzymam cię za słowo, tato.Zostali w Krakowie kilka dni.Już po raz drugi Dariaodsłaniała przed Adamem uroki rodzinnego miasta, tymrazem w zimowej szacie.Grzaniec galicyjski prosto z beczki371na krakowskim Rynku smakował jak nigdzie na świecie.Znów spędzali razem dużo czasu.Razem udali się też do kli-niki hematologii na Kopernika.Doktor Olewicz ucieszył się na widok Darii, a jej towa-rzysza obrzucił badawczym spojrzeniem.Powtórzył słowaKrzysztofa Sulimy, dodając przy tym, że Alicja tym razemznosi chemioterapię nadspodziewanie dobrze.Przed wyjazdem Daria wymogła na ojcu obietnicę,że będzie zdawał jej relacje na bieżąco.- Mam teraz dużo spraw na głowie, ale przyjadę po ope-racji - powiedziała.- Nie spodziewaj się zbyt wiele.Mama zostanie jeszczew szpitalu.W najlepszym razie przez miesiąc, a najpewniejprzez dwa lub trzy.- Tak długo? Przecież jeśli wszystko pójdzie dobrze.- Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to nowy szpik uratujemamie życie - wtrącił ojciec - lecz najprawdopodobniejzaatakuje jej organizm.-To możliwe? Nawet jeśli występuje pełna zgodnośćtkankowa?- Owszem.Zawsze są jakieś różnice.To się nazywa przeszczep przeciw biorcy".Dopiero po operacji okazujesię, jak silna jest ta reakcja.- OK.Tak czy inaczej, informuj mnie o wszystkim -poprosiła.- Oczywiście.Po powrocie do Warszawy Daria rzuciła się w wir pracy.Napisała szybko pozostałe teksty do muzyki Ewy, lecz ciąglecoś poprawiała.Próby odbywały się w Piekiełku niemalcodziennie
[ Pobierz całość w formacie PDF ]