[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Jen kio okazis.IIUnu fojon sinjorino Anneto veturis sur fervojo, revenante al la malgranda urbeto K.post enterigo de sia kuzo.Okupinte en la vagono tre oportunan kanapeton, ˆsi volis ekdormi, dezirante almena˘uper tio ˆci sin liberigi de ˆsin premanta ˆsarˆga impreso de morto, — sed subite, rigardinte okaze laplankon, ˆsi vidis ian libron, forgesitan kredeble de elirinta veturanto.Sinjorino Anneto levis ˆgin kajmalfermis: tio ˆci estis franca tradukita romano sub la titolo: “Terura sekreto”.ˆSi estis tre ˆgoja jetiu ˆci neatendita trovaˆo kaj komencis avide legi paˆgon post paˆgo.La romano estis tre interesa: enˆgi estis teruraj mortigoj kaj sekretaj malaperoj kaj malfeliˆca amo, per unu vorto, en ˆgi estis ˆcio,kio devas esti en ˆgusta romano, — kaj entute en la romano estis tia miksaˆo, ke sinjorino Annetonur kun granda malfacileco povis kompreni kvankam malmulte tiun ˆci mirindan produktaˆon de la genia a˘utoro.Tiu ˆci malfacila laborado de la kapo lacigis la malfeliˆcan legantinon, kaj ˆsi ekdormis.Jen ˆsi sonˆgas, kvaza˘u ˆsi estas ankora˘u tre juna knabino.ˆSi senfine amas lin kaj li, bela, flamajunulo, varmege, pasie ˆsin amas.Sed la kruela patro elektis por ˆsi malbelegan, maljunan, senharan baronon, kiu scias ian teruran familian sekreton de ˆsia patro kaj per tio ˆci tenas lin en siaj manoj.4.Arturo40La terura tempo proksimiˆgas: jam estas difinita la tago de edziniˆgo kun la barono.La patro ˆsinenˆslosis en malgrandan ˆcambreton kaj alstarigis al ˆsi maljunan diablistinon servantinon, kiu atente ˆsin gardas kaj ne permesas al ˆsi eˆc paˆson fari libere, — kaj ˆsi, malfeliˆca ofero de la patra krueleco kaj de la malbonega barona volupto, ne povas eˆc sciigi lin, sian amatan, pri sia terura situacio!.En malespero ˆsi ˆsiras siajn harojn, sin ˆetadas en la ˆcambro, kaj fine, tute freneziˆginte, ˆsi saltaskun kapo malsupren el la fenestro sur la pavimon kaj.ho mirindaˆo!.ˆsi enfalis en la brakojn de sia amanto! Ili flugas, flugas, flugas kun nekredebla rapideco en ia sorˆca kaleˆso al la rando de la mondo, al plej feliˆca Arkadujo.Jen jam estas proksime, al ˆsi jam blovetis feliˆco.Sed subite post ili fariˆgis forta bruo.Ili rigardas kaj.ho, teruro: persekuto!.Sur nigra flugila ˆcevalo rapide flugas la barono!.Minace brilas liaj verdaj okuloj, liaj haroj estas disblovitaj, liaj longaj malgrasaj manoj kun akraj kurbaj ungegoj estas etenditaj anta˘uen.Lia forta ˆcevalo flugas kun rapideco desago, distranˆcante kun fajfo la aeron per sia larˆga fortika brusto.Ankora˘u unu momento, kaj lageamantoj nepre devas perei!.La juna fra˘ulino pli proksime sin alpremis al sia karulo, ˆcirka˘uprenislin, li forte, dolˆce ˆsin kisis kaj.ˆsi vekiˆgis.En la preska˘u tute malplena vagono estis mistera duonlumo: kelkaj lanternoj estis estingitaj, kajla ankora˘u brulantaj estis kovritaj per mallumaj verdaj kurtenetoj, tra kiuj ili apena˘u ˆcirka˘ulumisdu a˘u tri dormantajn veturantojn.Sinjorino Anneto eksentis, ke iu delikate premas ˆsian manon, kaj nur nun ˆsi ekvidis starantan4.Arturo41anta˘u ˆsi sur genuoj ian nekonatan viron, kiun ˆsi, mem ne komprenante per kia maniero, forteˆcirka˘uprenis per la maldekstra libera mano.ˆSi eksaltis, kvaza˘u pikita de serpento, kaj kun terurorigardis ˆcirka˘uen: en la vagono estis tute silente.“Kion vi volas, sinjoro?”La nekonato malrapide sin levis kaj kun petego etendis al ˆsi la manojn.“Pardonu!” li murmuretis: “pardonu, se mi vin nevole ofendis.Sed vi tiel afable respondadis miajn karesojn, ke mi pensis.Ho, pardonu, pardonu min!.”Kaj li ree stariˆgis sur la genuoj, kaptis ˆsian manon kaj alpremis ˆgin al siaj lipoj.Al sinjorinoAnneto ˆsajnis, ke tio ˆci estas ankora˘u sonˆgo.Fine ˆsi malla˘ute liberigis de li sian manon.“Levu vin, pro Dio! kion vi faras?” ˆsi diris al la nekonato: “ni ja povas fariˆgi objekto de atentopor ˆciuj veturantoj!”Li senvorte obeis.Sinjorino Anneto iom post iom komencis trankviliˆgadi, kaj vidante, ke lastranga sinjoro tute ne estas por ˆsi danˆgera, sed, kontra˘ue, li mem timas ion, ˆsi tute trankviliˆgis kajeˆc ekinteresiˆgis je tiu ˆci neatendita aventuro kaj anka˘u je la mistera nekonato, kiu silente sidis anta˘uˆsi sur la kanapeto.Sinjorino Anneto sin levis, forˆsovis la kurteneton de la plej proksima lanterno kaj, dank’ al ˆgia lumo, ekvidis anta˘u si belan kaj eksterordinare simpatian viron en la aˆgo de ˆcirka˘u 35jaroj.Liaj densaj nigraj ondaj haroj kun intenca nezorgeco estis forˆetitaj posten kaj bone ombris la agrablan palecon de la bela maldika vizaˆgo kun malgranda barbeto; la vivaj esprimaj okuloj de4.Arturo42ia nedifinita koloro lumis de sento, kiun tuj oni ne povas kompreni, — sed tiu ˆci sento havis ian forlogantan forton.Sinjorino Anneto nun rememoris, ke ˆsi sufiˆce ofte renkontadis tiun ˆci belulon sur la strato en K., — kaj sekve li estas al ˆsi iom konata.ˆSi decidis ekparoli kun li.“Pardonu,” ˆsi komencis, “mian ne tute modestan demandon, sed mi tre volas scii, kiu vi estas.Al mi ˆsajnas, ke mi vin renkontadis en K., kaj tial.tial via vizaˆgo estas al mi iom konata.De kie,kien kaj pro kio vi veturas?”La nekonato ekˆgemis.“Tro malgaja kaj, la plej grava, tro longa estas la historio,” respondis li nevolonte: “post duono da horo ni estos jam en K., kaj mi ne havos sufiˆce da tempo, por kontentigi vian scivolecon, — sekve oni ne devas eˆc komenci.Mi diros nur sole, ke mi estas la plej malfeliˆca homo en la tuta mondo, mi estas de ˆciuj pelata, de ˆciuj malamata kaj de neniu amata.ˆCiujn viajn demandojn: de kie miveturas, kien kaj pro kio, mi nur povas respondi: mi ne scias, ne scias, ne scias!.” Kaj la nekonato, kaˆsinte la vizaˆgon per la manoj, restis en profunda silento.La koro de sinjorino Anneto tropleniˆgisper kompato al tiu ˆci malfeliˆca homo: ˆsi jam estis preta ekplori.“Rakontu al mi vian malˆgojon,” ˆsi diris kore: “per tio ˆci vi eble faciligos vian animon.”La nekonato levis la kapon, kaj liaj okuloj ekbrilis.“Ho, kiel mi estas feliˆca!” li ekkriis kun profunda sento: “mi a˘udas kompatajn vortojn de virino,kiun mi tiel longe kaj tiel pasie amas! kiun mi.”4
[ Pobierz całość w formacie PDF ]