[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Potrzebny mi ktoś miejscowy, w promieniu dwóch, trzechhrabstw od Chicago. Hmm.Wy, detektywi, zawsze jesteście tacy wybredni. Przebiegłwzrokiem tekst na ekranie. Ofiara strzelaniny? Na pewno nie.Zabójstwo rytualne byłoby znacznie bardziej kameralne.Osobiste. W takim razie chyba nie masz szczęścia, Harry.Mieliśmy paru ważnychsztywniaków, ale wszystkich na dziennej zmianie. Mhm. Też nie jest mi z tym lekko.Mnie się dostał bezdomny i jakiśnieszczęśnik, który wpadł pod traktor.I jeszcze trzeba mu było robić testy naalkohol i narkotyki.To naprawdę. Butters zawiesił głos. Zaraz. Co, zaraz? To naprawdę dziwne.Zastrzygłem uszami, oczywiście w przenośni. Co jest dziwne? To, że mój szef, doktor Brioche, oddał jednego ze swoich klientów.Przerzucił go na moją listę, ale bez oficjalnego zawiadomienia.Nie przysłałnawet e-maila, łajdak jeden. To się często zdarza? Masz na myśli próbę wykazania, że zaniedbuję swoje obowiązki, żebymiał pretekst do zwolnienia mnie? To akurat nowinka, chociaż dobrzezakorzeniona w tutejszej poetyce. Może po prostu był dzisiaj bardzo zajęty? A może na mnie czeka w sypialni Liv Tyler, żeby mi zrobić masaż stóp? Ha, ha, ha.Kim jest ten sztywniak? Niejaki Eduardo Anthony Mendoza przeczytał Butters. Uczestniczyłw czołowym zderzeniu z buickiem na autostradzie.Pieszo. Zmarszczyłnos. Ostro się zapowiada, nic dziwnego, że wielki i potężny Brioche niechciał sobie brudzić rączek.Zamyśliłem się.Nie tego szukałem, ale coś w tej całej sytuacji sprawiało,że rozdzwonił się mój wewnętrzny alarm. Tak jak powiedziałem, to tylko intuicja, ale.Zechciałbyś zaspokoićmoją ciekawość? Jasne.Naszprycowałem się polką po uszy.Poczekaj chwilę, schowamsprzęt i razem rzucimy okiem na świętej pamięci Eddiego Mendozę. Super.Oparłem się o ścianę przy drzwiach i skrzyżowałem ręce na piersi,szykując się w duchu na dłuższe oczekiwanie.Drzwi do prosektorium otworzyły się z łoskotem i do środkazdecydowanym krokiem wparował Phil-ochroniarz.Tyle tylko, że gardło miał rozpłatane od ucha do ucha, a brzydkie bryzgikrwi schlapały mu cały tułów.Twarz miał białą jak płótno.Nie było mowy,żeby biedaczysko jeszcze żył.Nie przeszkodziło mu to jednak wejść do sali, złapać się biurka Buttersa irzucić nim wraz z komputerem, ciężką szafką na akta i całą resztą podprzeciwległą ścianę, gdzie biurko roztrzaskało się z ogłuszającym łoskotem.Butters wpatrywał się w niego ze zgrozą, zanim w końcu wydał dziwniekróliczy kwik i czmychnął jak najdalej. Nie ruszaj się! dobiegł z korytarza basowy, dzwięczny głos.Martwy Phil stanął jak wryty, a do prosektorium wszedł wysokimężczyzna w trenczu koloru khaki i klnę się na Boga ciemnej fedorze.Kierując się w stronę Buttersa, nie zauważył mnie stojącego pod ścianą.Zawahałem się, wciąż jeszcze oszołomiony gwałtownym tempem wydarzeń,a tymczasem tego w trenczu otoczyło trzech innych; mieli szare twarze izdecydowane ruchy. Nie róbcie krzywdy małemu koronerowi, panowie dodał intruz.Będzie nam potrzebny.Przez krótki czas.Rozdział piątyMężczyzna w fedorze zrobił krok w stronę Buttersa, poklepując się poudzie trzymaną w jednej ręce książką. Odsuń się mruknął.Martwy Phil posłusznie usunął się na bok.Butters cofnął się w kąt.Oczy miał wielkie jak lukrowane pączki z dziurkąw witrynie cukierni. Rety. zabełkotał. Co za wejście.Aadny kapelusz.Facet w fedorze zrobił krok w przód, wyciągnął przed siebie wolną rękę.iw tym momencie postanowiłem zareagować.W zwyczajnym świeciewyciągnięcie ręki niewiele znaczy, ale w wykonaniu gościa w długimpłaszczu z własną armią zombie jest to gest nie mniej niebezpieczny odwycelowania pistoletu. Wystarczy powiedziałem, i to głośno, aż uszy bolały.Odsunąłem się od ściany, wyciągnąwszy przed siebie lewą dłoń.Skupiłemwolę i w zawieszoną na nadgarstku srebrną bransoletę ze zdeformowanych odgorąca tarcz pchnąłem dość energii, żeby móc w każdej chwili postawićochronne pole siłowe.Bransoleta wciąż była mocno zdezelowana po tym, jakostatnio oberwałem, i ledwie zdołałem ją naprawić na tyle, żeby jako takofunkcjonowała.Efekt był taki, że kiepsko przetwarzała energię i sypałanieustannym deszczem biało-niebieskich iskier. Opuść rękę i odsuń się od koronera.Mężczyzna odwrócił się do mnie, nie przestając uderzać książką o udo
[ Pobierz całość w formacie PDF ]